هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه آموزشی فرندز بر کنشوری اجرایی و خودکنترلی کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه بود. پژوهش حاضر از نظر هدف از نوع کاربردی و از لحاظ روش بر اساس طرح پژوهش و شیوه انجام، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون (با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل و دوره پیگیری سه ماهه) بود. جامعه آماری به کار رفته در پژوهش حاضر شامل کلیه کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه مراجعه کننده به مراکز روان درمانی کودک و نوجوان منطقه 12 تهران در سال 1401 بود و از بین این افراد با استفاده از شیوه نمونه گیری هدفمند تعداد 40 نفر انتخاب شده و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش (20 نفر) و یک گروه کنترل (20 نفر) گمارده شدند. سپس، روی گروه آزمایش برنامه آموزشی فرندز اجرا شد. به منظور گردآوری داده ها، ابزار پژوهش شامل پرسشنامه کنشوری اجرایی جرارد و همکاران (2010) و پرسشنامه خودکنترلی تانجنی و همکاران (2004) بود. با توجه به مقدار F و سطح معناداری به دست آمده در متغیر کنشوری اجرایی (15/10 = F و 001/0 = P) و خودکنترلی (62/8 = F و 001/0 = P) می توان نتیجه گرفت که متغیر مستقل (برنامه آموزشی فرندز) به شکل معناداری باعث تغییر در متغیرهای وابسته (کنشوری اجرایی و خودکنترلی) شده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که تغییرات ایجاد شده در متغیرهای وابسته ناشی از اجرای برنامه آموزشی فرندز بر گروه آزمایش بود. بر اساس یافته های به دست آمده می توان نتیجه گرفت که برنامه آموزشی فرندز بر کنشوری اجرایی و خودکنترلی کودکان دارای اختلال بیش فعالی/نقص توجه مؤثر بود. از این رو، پیشنهاد می شود متخصصین از فنون این رویکرد در کار خود بهره مند شوند.

برنامه ­, ریزی نیروی انسانی به سازمان کمک می کند تا از وضعیت نیروی انسانی خود، نیروهای مازاد، کمبود نیروی انسانی و یا در تعادل بودن آن ها در بخش های مختلف اطمینان حاصل کند. به طورمعمول، تقسیم کارکنان آموزشی در دانشگاه­,ها بدون در نظر گرفتن نیازهای واقعی و طبق چانه­,زنی­,های صورت گرفته انجام می ­, شود. با توجه به عدم وجود برنامه­,ریزی مناسب، دانشگاه­,ها در بسیاری از موارد با مشکلاتی مانند عدم برآورد دقیق نیروی موردنیاز در بخش ­, های مختلف، عدم تناسب بین تعداد نیروها و حجم فعالیت­,ها در قسمت­,های مختلف و عدم توانایی در برنامه­,ریزی مناسب ساعات اضافه­,کار کارکنان مواجه هستند. به همین منظور این تحقیق به ارایه مدلی ریاضی با استفاده از برنامه ریزی عدد صحیح برای بهینه سازی برنامه ریزی نیروی انسانی کارکنان آموزشی دانشگاه­,ها پرداخته است. برای طراحی مناسب ­, تر مدل و همچنین اعتبارسنجی آن از دانشگاه فردوسی مشهد به­,عنوان موردمطالعه استفاده شده است. برای انجام تحقیق در ابتدا یک مدل­,اولیه ارایه شد؛ در ادامه برای حل مدل ارایه شده، پارامترهای مدل جمع ­, آوری و درنهایت مدل طراحی شده با کمک نرم­,افزار گمز حل شد. پس از اعتبارسنجی نتایج، برنامه بهینه استفاده از کارکنان در سازمان موردمطالعه برای یک افق برنامه­,ریزی یک ساله ارایه شده است. بررسی خروجی­,های مدل، ضمن تأیید اعتبار مدل، نشان­,دهنده کیفیت مناسب آن بود.

برنامه ­ریزی نیروی انسانی به سازمان کمک می کند تا از وضعیت نیروی انسانی خود، نیروهای مازاد، کمبود نیروی انسانی و یا در تعادل بودن آن ها در بخش های مختلف اطمینان حاصل کند. به طورمعمول، تقسیم کارکنان آموزشی در دانشگاه­ ها بدون در نظر گرفتن نیازهای واقعی و طبق چانه­ زنی­ های صورت گرفته انجام می ­شود. با توجه به عدم وجود برنامه­ ریزی مناسب، دانشگاه­ ها در بسیاری از موارد با مشکلاتی مانند عدم برآورد دقیق نیروی موردنیاز در بخش ­های مختلف، عدم تناسب بین تعداد نیروها و حجم فعالیت­ ها در قسمت­ های مختلف و عدم توانایی در برنامه­ ریزی مناسب ساعات اضافه­ کار کارکنان مواجه هستند. به همین منظور این تحقیق به ارایه مدلی ریاضی با استفاده از برنامه ریزی عدد صحیح برای بهینه سازی برنامه ریزی نیروی انسانی کارکنان آموزشی دانشگاه­ ها پرداخته است. برای طراحی مناسب ­تر مدل و همچنین اعتبارسنجی آن از دانشگاه فردوسی مشهد به­ عنوان موردمطالعه استفاده شده است. برای انجام تحقیق در ابتدا یک مدل­ اولیه ارایه شد؛ در ادامه برای حل مدل ارایه شده، پارامترهای مدل جمع ­آوری و درنهایت مدل طراحی شده با کمک نرم­ افزار گمز حل شد. پس از اعتبارسنجی نتایج، برنامه بهینه استفاده از کارکنان در سازمان موردمطالعه برای یک افق برنامه­ ریزی یک ساله ارایه شده است. بررسی خروجی­ های مدل، ضمن تأیید اعتبار مدل، نشان­ دهنده کیفیت مناسب آن بود.